| วาจาเช่นเดียวกับใจ |
|
หทยสฺส สทิสี วาจา
ขุ.ชา.เอก. ๒๗/๑๓๘ |
| เปล่งวาจางามยังประโยชน์ให้สำเร็จ |
|
โมกฺโข กลฺยาณิยา สาธุ
ขุ.ชา.เอก. ๒๗/๒๘ |
| คนเปล่งวาจาชั่วย่อมเดือดร้อน |
|
มุตฺวา ตปฺปติ ปาปิกํ
ขุ.ชา.เอก. ๒๗/๒๘ |
| คนโกรธมีวาจาหยาบ |
|
ทุฏฺฐสฺส ผรุสา วาจา
ขุ.ชา.ทสก. ๒๗/๒๗๓ |
| คำสัตย์แลเป็นวาจาไม่ตาย |
|
สจฺจํ เว อมตา วาจา
สํ.ส. ๑๕/๗๔๐/๒๗๘ |
| ความสะอาดพึงรู้ได้ด้วยถ้อยคำ |
|
สํโวหาเรน โสเจยฺยํ เวทิตพฺพํ
นัย- ขุ.อุ. ๒๕/๑๗๘ |
| ควรกล่าวแต่วาจาที่ไม่ยังตนให้เดือดร้อน |
|
ตเมว วาจํ ภาเสยฺย ยายตฺตานํ น ตาปเย
สํ.ส. ๑๕/๒๗๘ |
| |
|
|
| บุคคลพึงเปล่งวาจางามเท่านั้น ไม่พึงเปล่งวาจาชั่วเลย การเปล่งวาจางาม ยังประโยชน์ให้สำเร็จ ผู้เปล่งวาจาชั่วย่อมเดือดร้อน. |
|
กลฺยาณิเมว มุญฺเจยฺย น หิ มุญฺเจยฺย ปาปิกํ
โมกฺโข กลฺยาณิยา สาธุ มุตฺวา ตปฺปติ ปาปิกํ
ขุ.ชา.เอก. ๒๗/๒๘ |
| |
|
|
บุคคลพึงกล่าวแต่วาจาที่ไม่เป็นเหตุยังตนให้เดือดร้อน และ
ไม่เป็นเหตุเบียดเบียนผู้อื่น วาจานั้นแลเป็นสุภาษิต |
|
ตเมว วาจํ ภาเสยฺย ยายตฺตานํ น ตาปเย
ปเร จ น วิหึเสยฺย สา เว วาจา สุภาสิตา
(วงฺคีสเถร) ขุ.สุ. ๒๕/๔๑๑ |
| |
|
|
|
ไม่ควรูดจนเกินกาล ไม่ควรนิ่งเสมอไป เมื่อถึงเวลาก็ควรพูดพอประมาณ ไม่ฟั่นเฝือ |
|
นาติเวลํ ปภาเสยฺย นตุณหี สพฺพทา สิยา
อวิกิณฺ มิตํ วาจํ ปตฺเตกาเล อุทีริเย
ขุ.ชา.มหา. ๒๘/๓๓๘ |
| |
|
|
ผู้ใดสรรเสริญคนควรติ หรือติคนที่ควรสรรเสริญ
ผู้นั้นย่อมเก็บโทษด้วยปาก เขาไม่ได้สุขเพราะโทษนั้น |
|
โย นินฺทิยํ ปสํสติ ตํ วา นินฺทติ โย ปสํสิโย
วิจินาติ มุเขน โส กลี กลินา เตน สุขํ น วินทติ
องฺ.จตุกฺก. ๒๑/๔ |
| |
|
|
| ผู้ใด พึงกล่าวถ้อยคำอันไม่เป็นเหตุให้ใครๆ ขัดใจ ไม่หยาบคาย เป็นเครื่องให้รู้ความได้และเป็นคำจริง, เราเรียกผู้นั้นว่าเป็นพราหมณ์. |
|
อกกฺกสํ วิญฺญาปนึ คิรํ สจฺจํ อุทีรเย
ยาย นาภิสเช กญฺจิ ตมหํ พฺรูมิ พฺราหฺมณํ.
ขุ. ธ. ๒๕/๗๐. |
| |
|
|
| ผู้มีภูมิปัญญา ย่อมไม่พูดพล่อยๆ เพราะเหตุแห่งคนอื่น หรือตนเอง ผู้นั้นย่อมมีผู้บูชาในท่ามกลางชุมชน (สภา) แม้ภายหลังเขาย่อมไปสู่สุคติ. |
|
ปรสฺส วา อตฺตโน วาปิ เหตุ
น ภาสติ อลิกํ ภูริปญฺโญ
โส ปูชิโต โหติ สภาย มชฺเฌ
ปจฺฉาปิ โส สุคติคามิ โหติ.
(มโหสธโพธิสตฺต) ขุ. ชา. วีสติ. ๒๗/๔๒๗. |
| |
|
|
| พระพุทธเจ้าตรัสพระวาจาใด เป็นคำปลอดภัย เพื่อบรรลุพระนิพพาน และเพื่อทำที่สุดทุกข์, พระวาจานั้นแล เป็นสูงสุดแห่งวาจาทั้งหลาย. |
|
ยํ พุทฺโธ ภาสตี วาจํ เขมํ นิพฺพานปตฺติยา
ทุกฺขสฺสนฺตกิริยาย สา เว วาจานมุตฺตมา.
(วงฺคีสเถร) ขุ. เถร. ๒๖/๔๐๑/๔๓๔ |
