| คนขยันย่อมไม่พร่าประโยชน์ชั่วตามกาล |
|
กาลาคตญฺจ น หาเปติ อตฺถํ
ขุ,ชา,ฉกฺก. ๒๗/๑๙๕ |
| คนล่วงทุกข์ได้เพราะความเพียร |
|
วิริเยน ทุกฺขมจฺเจติ
ขุ.สุ. ๒๕/๓๖๑ |
คนมีธุระหมั่นทำการงานให้เหมาะเจาะ ย่อมหาทรัพย์ได้ |
|
ปฏิรูปการี ธุรวา อุฏฺฐาตา วินฺทเต ธนํ
ขุ.สุ. ๒๕/๓๖๑ |
|
ประโยชน์ย่อมไม่สำเร็จโดยชอบแก่ผู้ทำโดยเบื่อหน่าย |
|
น นิพฺพินฺทิยการิสฺส สมฺมทตฺโถ วิปจฺจติ
ขุ.ชา.จตฺตาฬีส. ๒๗/๕๓๓ |
| |
|
|
|
คนที่ผลัดวันประกันพรุ่งย่อมเสื่อม ยิ่งว่ามะรืนนี้ยิ่งเสื่อม |
|
หิยฺโยติ หิยฺยติ โปโส ปเรติ ปริหายติ
ขุ.ชา.วีส. ๒๗/๔๖๖ |
| |
|
|
ผู้มีปัญญาเฉลียวฉลาด ย่อมตั้งตนได้ด้วยต้นทุนแม้น้อย
เหมือนคนก่อไฟน้อยขึ้นฉะนั้น |
|
อปฺปเกนปิ เมธาวี ปาภเฏน วิจกฺขโณ
สมุฏฺฐาเปติ อตฺตานํ อณุ ํ อคคึว สนฺธมํ
ขุ.ชา.เอก. ๒๗/๒ |
| |
|
|
ผู้ขยันในหน้าที่การงาน ไม่ประมาท
เข้าใจเลี้ยงชีพพอสมควร จึงรักษาทรัพย์ที่หามาได้ |
|
อฏฺฐาตา กมฺมเธยฺเยสุ อบฺปมตฺโต วิธานวา
สมํ กปฺเปติ ชีวิตํ สมภตํ อนุรกฺขติ
อง.อฏฺฐก. ๒๓/๒๙๘ |
| |
|
|
ผู้เกียจคร้าน มีความเพียรเลว พึงเป็นอยู่ตั้งร้อยปี
ส่วนผู้ปรารภความเพียรมั่นคง มีชีวิตอยู่เพียงวันเดียวก็ประเสริฐกว่า |
|
โย จ วสฺสสตํ ชีเว กุสีโต หีนวีริโย
เอกาหํ ชีวิตํ เสยฺโย วิริยํ อารภโต ทฬฺหํ
ขุ.ธ. ๒๕/๓๐ |
| |
|
|
| ท่านทั้งหลายจงเห็นความเกียจคร้านเป็นภัย และเห็นการปรารภความเพียรเป็นความปลอดภัย แล้วปรารภความเพียรเถิด นี้เป็นพุทธานุศาสนี. |
|
โกสชฺชํ ภยโต ทิสฺวา วิริยารมฺภญฺจ เขมโต
อารทฺธวิริยา โหถ เอสา พุทฺธานุสาสนี.
ขุ. จริยา. ๓๓/๕๙๕. |
| |
|
|
| ท่านทั้งหลายต้องทำความเพียรเอง ตถาคตเป็นแต่ผู้บอก ผู้มีปกติเพ่งพิเนิจดำเนินไปแล้ว จักพ้นจากเครื่องผูกของมาร. |
|
ตุมฺเหหิ กิจฺจํ อาตปฺปํ อกฺขาตาโร ตถาคตา
ปฏิปนฺนา ปโมกฺขนฺติ ฌายิโน มารพนฺธนา.
ขุ. ธ. ๒๕/๕๑.
|
| |
|
|
| อริยมรรคย่อมบริสุทธิ์ เพราะขับไล่ความหลับ ความเกียจคร้าน ความบิดขี้เกียจ ความไม่ยินดี และความเมาอาหารนั้นได้ด้วยความเพียร. |
|
นิทฺทํ ตนฺทึ วิชิมฺหิตํ อรตึ ภตฺตสมฺมทํ
วิริเยน นํ ปณาเมตฺวา อริยมคฺโค วิสชฺฌติ.
สํ. ส. ๑๕/๑๐. |
| |
|
|
| ผู้ใดเกียจคร้าน มีความเพียรเลว พึงเป็นอยู่ตั้งร้อยปี แต่ผู้ปรารภความเพียรมั่นคง มีชีวิตอยู่เพียงวันเดียว ประเสริฐกว่าผู้นั้น. |
|
โย จ วสฺสสตํ ชีเว กุสีโต หีนวีริโย
เอกาหํ ชีวิตํ เสยฺโย วิริยํ อารภโต ทฬฺหํ.
ขุ. ธ. ๒๕/๓๐. |
| |
|
|
ผู้ถึงพร้อมด้วยศีล มีปัญญา มีใจมั่นคงดีแล้ว
ปรารภความเพียรตั้งตนไว้ในกาลทุกเมื่อ ย่อมข้ามโอฆะที่ข้ามได้ยาก |
|
สพฺพทา สีลสมฺปนฺโน ปญฺญวา สุสมาหิโต
อารทฺธวิริโย ปหิตตฺโต โอฆํ ตรติ ทุตฺตรํ
สํ.ส. ๑๒/๗๔ |
