| เพราะความไว้ใจภัยจึงตามมา |
|
วิสฺสาสา ภยมนฺเวติ
ขุ.ชา.เอก. ๒๗/๓๐ |
| เพราะอยู่ด้วยกันนานเกินไป คนที่รักกันก็มักหน่าย |
|
อติจิรํ นิวาเสน ปิโย ภวติ อปฺปิโย
ขุ.ชา.เตรส. ๒๗/๓๔๗ |
| คบคนใดก็เป็นเช่นคนนั้นแล |
|
ยํ เว เสวติ ตาทิโส
ว.ว. |
อยู่ร่วมกับคนพาลนำทุกข์มาให้เสมอไป
เหมือนอยู่ร่วมกับศัตรู
|
|
ทุกฺโข พาเลหิ สํวาโส อมิเตเนว สพฺพทา
ขุ.ธ. ๒๕/๔๒ |
| อยู่ร่วมกับปราชญ์นำสุขมาให้ เหมือนสมาคมกับญาติ |
|
ธีโร จ สุขสํวาโส ญาตีนํว สมาคโม
ขุ.ธ. ๒๕/๔๒ |
| สมาคมกับสัตบุรุษ นำสุขมาให้ |
|
สุโข หเว สปฺปุริเสน สงฺคโม
ขุ.ชา.ทุก. ๒๗/๕๕ |
| ผู้คบคนเลวย่อมเลวลง |
|
หียติ ปุริโส นิหีนเสวี
องฺ.ติก. ๒๐/๑๕๘ |
| สมาคมกับคนพาลนำทุกข์มาให้ |
|
ทุกฺโข พาเลหิ สงฺคโม
ขุ.ชา.นวก. ๒๗/๒๖๕ |
| ผู้ไม่คบคนชั่ว ย่อมได้รับสุขส่วนเดียว |
|
น ปาปชนสํเสวี อจฺจนฺตสุขเมธติ
ขุ.ชา.เอก. ๒๗/๔๖ |
| ควรระแวงในศัตรู แม้ในมิตรก็ไม่ควรไว้ใจ |
|
สงฺเกเถว อมิตฺตสฺมึ มิตฺตสฺมิมฺปิ น วิสฺสเส
ขุ.ชา.ทุก. ๒๗/๕๗ |
| ไม่ควรไว้ใจคนทำบาป |
|
นาสฺมเส กตปาปมฺหิ
ขุ.ชา.ทสก. ๒๗/๒๙๐ |
| ไม่ควรไว้ใจคนทำบาป |
|
นาสฺมเส อลิกวาทิเน
ขุ.ชา.ทสก. ๒๗/๒๙๐ |
| ไม่ควรไว้ใจคนเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัว |
|
นาสฺมเส อตฺตตฺถปญญมฺหิ
ขุ.ชา.ทสก. ๒๗/๒๙๐ |
ภิกษุมีใจฟุ้งซ่าน คลอนแคลน คบหาแต่มิตรชั่ว ถูกคลื่นซัด ย่อมจมลงในห้วงน้ำใหญ่คือสังสารวัฏ
|
|
อุทฺธโต จปโล ภิกฺขุ มิตฺเต อาคมฺม ปาปเก
สํสีทติ มโหฆสฺมึ อุมฺมิยา ปฏิกุชฺชิโต
(อญฺญาโกณฺฑญฺญเถร) ขุ.เถร. ๒๖/๓๘๓/๓๖๖ |
| |
|
|
| เห็นบัณฑิตใด ผู้มีปกติชี้ความผิดให้ ดุจผู้บอกขุมทรัพย์ให้ ซึ่งมีปกติกล่าวกำราบ มีปัญญา, พึงคบบัณฑิตเช่นนั้น, เมื่อคบท่านเช่นนั้น ย่อมประเสริฐ ไม่เลวเลย.
|
|
นิธีนํว ปวตฺตารํ ยํ ปสฺเส วชฺชทสฺสินํ
นิคฺคยฺหาวาทึ เมธาวึ ตาทิสํ ปณฺฑิตํ ภเช
ตาทิสํ ภชมานสฺส เสยฺโย โหติ น ปาปิโย.
ขุ. ธ. ๒๕/๒๕. |
| |
|
|
| ในกาลไหนๆ ผู้คบคนเลว ย่อมเลว คบคนเสมอกัน ไม่พึงเสื่อม คบหาคนประเสริฐ ย่อมพลันเด่นขึ้น เหตุนั้นควรคบคนที่สูงกว่าตน. |
|
นิหียติ ปุริโส นิหีนเสวี
น จ หาเยถ กทาจิ ตุลฺยเสวี
เสฏฺฐมุปนมํ อุเทติ ขิปฺปํ
ตสฺมา อตฺตโน อุตฺตรึ ภเชถ.
องฺ. ติก. ๒๐/๑๕๘. |
| |
|
|
| บุคคลควรคบผู้เลื่อมใสเท่านั้น ควรเว้นผู้ไม่เลื่อมใส ควรเข้าไปนั่งใกล้ผู้เลื่อมใส เหมือนผู้ต้องการน้ำเข้าไปหาห้วงน้ำฉะนั้น |
|
ปสนฺนเมว เสเวยฺย อปฺปสนฺนํ วิวชฺชเย
ปสนฺนํ ปยิรุปาเสยฺย รหทํวุทกตฺถิโก
(โพธิสตฺต) ขุ.ชา.ปญฺญาส. ๒๘/๒๓ |
| |
|
|
| คนห่อกฤษณาด้วยใบไม้
แม้ใบไม้ก็หอมไปด้วยฉันใด การคบกับนักปราชญ์ก็ฉันนั้น |
|
ตครํ ว ปลาเสน โย นโร อุปนยฺหติ
ปตฺตาปิ สุรภี วายนฺติ เอวํ ธีรูปเสวนา
(โพธิสตฺต) ขุ.ชา.วีส. ๒๗/๔๓๗ |
| |
|
|
| คนห่อปลาเน่าด้วยใบหญ้าคา แม้หญ้าคาก็พลอยเหม็นเน่าไปด้วยฉันใด การคบคนพาลก็ฉันนั้น |
|
ปูติมจฺฉํ กุสคฺเคน โย นโร อุปนยฺหติ
กุสาปิ ปูติ วายนฺติ เอวํ พาลูปเสวนา
(ราชธีตา) ขุ.ชา.มหา. ๒๘/๓๐๓ |
| |
|
|
บัณฑิตพึงทำความเป็นเพื่อนกับคนมีศรัทธา มีศีลเป็นที่รัก
มีปัญญาและเป็นพหุสูต เพราะการสมาคมกับคนดี เป็นความเจริญ |
|
สทฺเธน จ เปสเลน จ
ปญฺญวตา พหุสฺสุเตน จ
สขิตํ หิ กเรยฺย ปณฺฑิโต
ภทฺโท สปฺปุริเสหิ สงฺคโม
(อานนฺทเถร) ขุ.เถร. ๒๖/๔๐๕ |
