| บุญอันโจรนำไปไม่ได้ |
|
ปุญฺญํ โจเรหิ ทูหรํ
สํ.ส. ๑๕/๕๐ |
| บุญนำสุขมาให้ในเวลาสิ้นชีวิต |
|
ปุญฺญํ สุขํ ชีวิตสงฺขยมฺหิ
ขุ.ธ. ๒๕/๕๙ |
| ความสั่งสมบุญ นำสุขมาให้ |
|
สุโข ปุญฺญสฺส อุจฺจโย
ขุ.ธ. ๒๕/๓๐ |
|
บุญเป็นที่พึ่งของสัตว์ในโลกหน้า |
|
ปุญฺญานิ ปรโลกสฺมึ ปติฏฺฐา โหนฺติ ปาณินํ
สํ.ส. ๑๕/๒๖ |
| |
|
|
|
ผู้ทำบุญแล้วย่อมยินดีในโลกนี้ ตายแล้วย่อมยินดีชื่อว่ายินดีในโลกทั้งสอง เขาย่อมยินดีว่าเราทำบุญไว้แล้ว ไปสู่สุคติย่อมยินดียิ่งขึ้น |
|
อิธ นนฺทติ เปจฺจ นนฺทติ กตปุญโญฺ อุภยตฺถ นนฺทติ
ปุญฺญํ เม กตนุติ นนฺทติ ภิยฺโย นนฺทุติ สุคตึ คโต
ขุ.ธ. ๒๕/๑๗ |
| |
|
|
ถ้าบุรุษจะพึ่งทำบุญ ควรทำบุญนั้นบ่อย ๆ
ควรทำความพอใจในบุญนั้น การสั่งสมบุญนำความสุขมาให้ |
|
ปญฺญญฺ ปริโส กยิรา กยิราถนํ ปุนปฺปุนํ
ตมฺหิ ฉนฺทํ กยิราถ สุโข ปุญฺญสฺส อุจฺจโย
ขุ.ธ. ๒๕/๓๐ |
| |
|
|
ไม่ควรดูหมิ่นต่อบุญว่ามีประมาณน้อยจักไม่มีมาถึง
แม้หม้อน้ำย่อมเต็มได้ด้วยหยาดน้ำที่ตกลงมาฉันใด
ผู้มีปัญญาสั่งสมบูญแม้ทีละน้อยๆ ย่อมเต็มได้ด้วยบุญ ฉันนั้น |
|
มาวมญฺเญถ ปุญฺญสฺส น มตฺตํ อาคมิสฺสติ
อุทพินฺทุนิปาเตน อุทกุมฺโภปิ ปูรติ
อาปูรติ ธีโร บุญฺญสฺส โถกํ โถกํปิ อาจินํ
ขุ.ธ. ๒๕/๓๑ |
| |
|
|
สหายเป็นมิตรของคนผู้มีความต้องการเกิดขึ้นบ่อย ๆ
บุญทั้งหลายที่ตนทำเองนั้น จะเป็นมิตรในสัมปรายภพ |
|
สหาโย อตฺถชาตสฺส โหติ มิตฺตํ ปุนปฺปุนํ
สยํ กตานิ ปุญฺญานิ ตํ มิตฺตํ สมฺปรายิกํ
สํ.ส. ๑๕/๕๑ |
