| ความโกรธไม่ดีเลย |
|
น หิ สาธุ โกโธ
ขุ.ชา.ฉกฺก. ๒๗/๑๘๘ |
| ความโกรธเป็นดังสนิมในโลก |
|
โกโธ สตฺถมลํ โลเก
สํ.ส. ๑๕/๖๐ |
| ความโกรธก่อความพินาศ |
|
อนตฺถชนโน โกโธ
องฺ.สตฺตก. ๒๓/๙๙ |
| ความโกรธทำจิตให้กำเริบ |
|
โกโธ จิตฺตปฺปโกปโน
องฺ.สตฺตก. ๒๓/๙๙ |
ความโกรธครอบงำนรชนเมื่อใด
ความมืดมนย่อมมีขึ้นเมื่อนั้น
|
|
อนฺธตมํ ตทา โหติ ยํ โกโธ สหเต นรํ
องฺ.สตฺตก. ๒๓/๙๙ |
| ฆ่าความโกรธได้ อยู่เป็นสุข |
|
โกธํ ฆตฺวา สุขํ เสติ
สํ.ส. ๑๕/๕๗,๖๔ |
| ผู้ถูกความโกรธครอบงำ ย่อมละกุศลเสีย |
|
โกธาภิภูโต กุสลํ ชหาติ
นัย- ขุ.ชา.ทสก. ๒๗/๒๘๖ |
| คนมักโกรธ ย่อมอยู่เป็นทุกข์ |
|
ทุกฺขํ สยติ โกธโน
องฺ.สตฺตก. ๒๓/๙๘ |
| ญาติมิตรและสหาย ย่อมหลีกเลี่ยงคนมักโกรธ |
|
ญาติมิตฺตา สุหชฺชา จ ปริวชฺเชนฺติ โกธนํ
องฺ.สตฺตก. ๒๓/๙๙ |
| ผู้โกรธ ย่อมไม่เห็นธรรม |
|
กุทฺโธ ธมฺมํ น ปสฺสติ
องฺ.สตฺตก. ๒๓/๙๙ |
ภายหลังเมื่อความโกรธหายแล้ว
เขาย่อมเดือดร้อนเหมือนถูกไฟไหม้
|
|
ปจฺฉา โส วิคเต โกเธ อคฺคิทฑฺโฒว ตปฺปติ
องฺ.สตฺตก. ๒๓/๙๙ |
| พึงตัดความโกรธด้วยความข่มใจ |
|
โกธํ ทเมน อุจฺฉินฺเท
นัย- องฺ.สตฺตก. ๒๓/๑๐๐ |
