|
ชีวิตของสัตว์เหมือนภาชนะดิน ล้วนมีความสลายเป็นที่สุด |
|
สพฺพํ เภทปริยนฺติ เอวํ มจฺจาน ชีวิตํ
ที.มหา. ๑๐/๑๔๑ |
| ทรัพย์สักนิดก็ติดตามคนตายไปไม่ได้ |
|
น มิยฺยมานํ ธนมนฺเวติ กิญฺจิ
ม.ม. ๑๓/๔๑๒ |
|
ทั้งคนมีคนจน ล้วนมีแต่ความตายเป็นเบื้องหน้า |
|
อฑฺฒา เจว ทฬิทฺทา จ สพฺเพ มจฺจุ ปรายนา
ที.มหา. ๑๐/๑๔๑ |
| |
|
|
ทั้งเด็ก ทั้งผู้ใหญ่ ทั้งเขลา ทั้งฉลาด
ล้วนไปสู่อำนาจแห่งความตาย ล้วนมีความตายเป็นเบื้องหน้า |
|
ทหรา จ มหนฺตา จ เย พาลา เย จ ปณฺฑิตา
สพฺเพ มจฺจุวสํ ยนฺติ สพฺเพ มจฺจุปรายนา
นัย- ที.มหา. ๑๐/๑๔๑ |
| |
|
|
ผู้เลี้ยงโคย่อมต้อนฝูงโค ไปสู่ที่หากินด้วยพลองฉันใด
ความแก่และความตาย ย่อมต้อนอายุของสัตว์มีชีวิตไปฉันนั้น |
|
ยถา ทณฺเฑน โคปาลา คาโว ปาเชติ โคจรํ
เอวํ ชรา จ มจฺจุ จ อายุ ํ ปาเชนฺติ ปาณินํ
ขุ.ธ. ๒๕/๓๓ |
| |
|
|
ห้วงน้ำที่เต็มฝั่ง พึงพัดต้นไม้ซึ่งเกิดที่ตลิ่งไปฉันใด
สัตว์มีชีวิตทั้งปวง ย่อมถูกความแก่และความตายพัดไปฉันนั้น |
|
ยถา วาริวโห ปูโร วเห รุกฺเข ปกูลเช
เอวํ ชราย มรเณน วุยฺหนฺเต สพฺพปาณิโน
(เตมิยโพธิสตฺต) ขุ.ชา.มหา. ๒๘/๑๖๔ |
| |
|
|
| กาลย่อมล่วงไป ราตรีย่อมผ่านไป ชั้นแห่งวัยย่อมละลำดับไป ผู้เล็งเห็นภัยในมรณะนั้น พึงทำบุญอันนำสุขมาให้ |
|
อจฺเจนฺติ กาลา ตรยนฺติ รตฺติโย
วโยคุณา อนุปุพฺพํ ชหนฺติ
เอตํ ภยํ มรเณ เปกฺขมาโน
ปุญฺญานิ กยิราถ สุขาวหานิ.
(นนฺทเทวปุตฺต) สํ. ส. ๑๕/๘๙. |
